મૂવી રિવ્યૂ: ‘હે જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’ – ડેવિડ ધવનનો જૂનો જાદુ ફરી પામવામાં નિષ્ફળ
બોલિવૂડમાં જ્યારે પણ ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોનો ઉલ્લેખ આવે, ત્યારે એક એવી છબી ઉપસી આવે છે જેમાં પ્રેક્ષકોએ પોતાનું મગજ ઘરે મૂકીને માત્ર મનોરંજન માણવા માટે તૈયાર રહેવાનું હોય છે. દાયકાઓ સુધી પોતાની મ્યુઝિકલ અને રોમેન્ટિક-કોમેડી ફિલ્મોથી દર્શકોને હસાવનારા ડેવિડ ધવન લગભગ છ વર્ષના લાંબા વિરામ બાદ ફરી એકવાર ડાયરેક્શનમાં પાછા ફર્યા છે. તેમની નવી ફિલ્મ ‘હે જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’ માં ફરી એકવાર વરુણ ધવન મુખ્ય ભૂમિકામાં છે. ‘કુલી નંબર 1’ (2020) પછી પિતા-પુત્રની આ જોડી ફરી સાથે આવી છે, પરંતુ શું આ જૂની બોટલમાં પીરસાયેલી નવી વાર્તા દર્શકોને નશો ચડાવી શકે છે? ચાલો જાણીએ.
શું છે વાર્તા?
ફિલ્મની વાર્તા જસ (વરુણ ધવન) નામના યુવાનની આસપાસ ફરે છે, જે લગ્ન પછી પિતા બનીને એક શાંત અને ખુશહાલ જીવન જીવવા માંગે છે. તેની પત્ની બાની (મૃણાલ ઠાકુર) ખૂબ મહત્વાકાંક્ષી છે અને માતૃત્વ કરતા પોતાના કરિયરને પ્રાધાન્ય આપે છે. આ વિચારધારાના મતભેદને કારણે બંને છૂટાછેડા લેવાનું નક્કી કરે છે. આ સેપરેશન પીરિયડ દરમિયાન જસની મુલાકાત પ્રીત (પૂજા હેગડે) સાથે થાય છે અને તેને પ્રેમ થઈ જાય છે. પરંતુ વાર્તામાં વળાંક ત્યારે આવે છે જ્યારે જસને ખબર પડે છે કે બાની અને પ્રીત બંને ગર્ભવતી છે! અહીંથી શરૂ થાય છે એક અટપટું ટ્રાયએંગલ અને ગૂંચવાયેલી પરિસ્થિતિઓ, જે ફિલ્મમાં કોમેડી ઉભી કરવાનો પ્રયાસ કરે છે.
જૂનો ફોર્મ્યુલા, પરંતુ નવો પ્રભાવ નથી
ડેવિડ ધવન આ ફિલ્મમાં ફરી એકવાર એ જ જૂના ફોર્મ્યુલાનો ઉપયોગ કરે છે, જેનો તેમણે પોતાની અગાઉની ફિલ્મો જેવી કે ‘ઘરવાલી બહારવાલી’ કે ‘બીવી નંબર 1’ માં કર્યો હતો. સમસ્યા એ છે કે, આજના સમયમાં દર્શકો ખૂબ જ ઇવોલ્વ (Evolve) થઈ ગયા છે. OTT અને વર્લ્ડ સિનેમાના આ યુગમાં, જ્યાં દર્શકો પાસે દરેક ભાષાનું શ્રેષ્ઠ કન્ટેન્ટ ઉપલબ્ધ છે, ત્યાં યુનુસ સજાવલની આ લખેલી વાર્તા ખૂબ જ પ્રિડિક્ટેબલ અને સામાન્ય લાગે છે. બીજી હિરોઈનની એન્ટ્રી સાથે જ વાર્તા શું વળાંક લેશે તે દર્શકો સરળતાથી સમજી જાય છે, જેથી ફિલ્મમાં ઉત્તેજનાનો અભાવ વર્તાય છે.
સ્ક્રીનપ્લે અને ડિરેક્શનની ખામીઓ
ફિલ્મની સૌથી મોટી કમજોરી તેનું લેખન છે. ફિલ્મનું પહેલું અડધું ભાગ ઘણું ખેંચાયેલું લાગે છે, જેને જોઈને લાગે છે કે વાર્તાને કોઈ દિશા જ નથી મળી રહી. સેકન્ડ હાફમાં આવતા કોમિક પંચ અને વન-લાઈનર્સ ખૂબ જ જૂના અને બચકાના લાગે છે. 2 કલાક અને 16 મિનિટનો રન-ટાઇમ ક્યારેક ઘણો લાંબો અને કંટાળાજનક લાગે છે. જોકે ફિલ્મનું કલર પેલેટ આકર્ષક છે અને લંડનની લોકેશન્સ પણ સુંદર રીતે શૂટ કરવામાં આવી છે, પરંતુ તે સુંદરતા કન્ટેન્ટના અભાવને કારણે વ્યર્થ જાય છે. ફિલ્મનું સંગીત સારું છે, જેમાં ‘ચુનરી ચુની’ અને ટાઇટલ સોંગ થોડો આનંદ આપે છે, પરંતુ તે પણ ફિલ્મને બચાવી શકતા નથી.
અભિનય: કલાકારોની મહેનત છતાં નિરાશા
વરુણ ધવન પોતાની એનર્જી અને કોમિક ટાઈમિંગથી ફિલ્મનો ભાર પોતાના ખભા પર ઉઠાવવાનો પૂરો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ આ પ્રકારના રોલમાં દર્શકોએ તેમને ઘણીવાર જોયા છે, તેથી કંઈક નવું જોવા મળતું નથી. મૃણાલ ઠાકુર અને પૂજા હેગડે બંનેએ કામ સારું કર્યું છે, પરંતુ તેમના પાત્રો એટલા નબળા અને ઉથલા છે કે તે પ્રેક્ષકોના દિલમાં ઉતરી શકતા નથી.
સપોર્ટિંગ કાસ્ટમાં મનીષ પોલ હંમેશની જેમ પોતાની કોમિક ટાઈમિંગથી હસાવે છે. જીમી શેરગિલ અને મૌની રોયની જોડી પણ ઠીક છે. સૌથી વધુ રાહત ત્યારે મળે છે જ્યારે રાજપાલ યાદવ, જોની લીવર, અલી અસગર અને મનોજ પાહવા જેવા દિગ્ગજ કલાકારો સ્ક્રીન પર આવે છે. તેમના ટૂંકા પણ ધારદાર દ્રશ્યો પ્રેક્ષકોના ચહેરા પર થોડું સ્મિત લાવી દે છે. બાકી, આ ફિલ્મમાં મુખ્ય પાત્રો એકબીજાના કન્ફ્યુઝનમાં એટલા ખોવાયેલા છે કે પ્રેક્ષક કનેક્ટ થઈ શકતા નથી.
શું જોવી જોઈએ?
જો તમે ડેવિડ ધવનની 90 ના દાયકાની ફિલ્મોના જબરદસ્ત પ્રશંસક હોવ અને માત્ર સમય પસાર કરવા માંગતા હોવ, તો કદાચ આ ફિલ્મ તમને થોડી ઘણી પસંદ પડે. પરંતુ જો તમે કોઈ તાર્કિક વાર્તા કે કન્ટેન્ટ આધારિત ફિલ્મની શોધમાં હોવ, તો આ ફિલ્મ તમને નિરાશ કરશે. આ ફિલ્મ સાબિત કરે છે કે માત્ર લોકેશન કે ચમક-ધમકથી ફિલ્મ સારી નથી બનતી, તેના માટે મજબૂત પટકથાની જરૂર હોય છે.
‘હે જવાની તો ઇશ્ક હોના હૈ’ એ નવી બોટલમાં પીરસાયેલી જૂની શરાબ જેવી છે, જેનો નશો આજેના પ્રેક્ષકો પર ચડી શકતો નથી. ડેવિડ ધવને કદાચ તેમના જૂના જાદુને ફરી જીવંત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે, પરંતુ બદલાતા સમય સાથે તાલમેલ બેસાડવામાં આ ફિલ્મ પાછી પડે છે. આખરે, આ ફિલ્મ માત્ર એવા લોકો માટે છે જેમને વરુણ ધવનનો એનર્જીથી ભરપૂર અભિનય જોવો ગમતો હોય.
રેટિંગ: 5 માંથી 2 સ્ટાર.
