મૃત્યુ પછી પણ શિક્ષણની સેવા: વડોદરાના નિવૃત્ત શિક્ષકનું દેહદાન સમાજ માટે ઉદાહરણ
વડોદરાના આદર્શ શિક્ષક માધવલાલ એમ. ઠક્કરે પોતાના જીવન અને મૃત્યુ બંનેને સાચા અર્થમાં સાર્થક કરી બતાવ્યું છે. એક શિક્ષક તરીકે હજારો વિદ્યાર્થીઓના જીવનમાં જ્ઞાનનો પ્રકાશ ફેલાવનાર માધવલાલભાઈએ મૃત્યુ બાદ પણ મેડિકલના વિદ્યાર્થીઓના શિક્ષણમાં મદદરૂપ થવા પોતાનો દેહ મેડિકલ કોલેજને દાનમાં આપી એક પ્રેરણાદાયક ઉદાહરણ પૂરું પાડ્યું છે. તેમનો આ નિર્ણય સાબિત કરે છે કે એક સાચો શિક્ષક અંતિમ શ્વાસ સુધી અને તે પછી પણ સમાજનું હિત જ વિચારે છે.
શૂન્યમાંથી સર્જન અને શિક્ષણ પ્રત્યે અડગ નિષ્ઠા
૨૬ ફેબ્રુઆરી ૧૯૩૭ના રોજ સારસામાં જન્મેલા માધવલાલભાઈએ પરંપરાગત વેપારી વ્યવસાયને બદલે શિક્ષણના ક્ષેત્રને પસંદ કર્યું હતું. એ સમયમાં જ્યારે સુવિધાઓનો અભાવ હતો, ત્યારે તેઓ ગાઉના ગાઉ પગપાળા ચાલીને શાળાએ પહોંચતા હતા. વડોદરાની જીવન સાધના શાળા તેમની મુખ્ય કર્મભૂમિ બની રહી. પચાસ વર્ષની વય વટાવ્યા બાદ પણ તેમણે સ્નાતકની ડિગ્રી મેળવી એ સાબિત કર્યું કે શીખવા માટે ઉંમરનો કોઈ બાધ નથી હોતો.
સુસંસ્કારિત પરિવાર અને દીર્ઘદ્રષ્ટિ
માધવલાલભાઈએ માત્ર વિદ્યાર્થીઓને જ નહીં, પણ પોતાના પરિવારને પણ ઉચ્ચ શિક્ષણ અને સંસ્કારોનું ભાથું પીરસ્યું હતું. તેમની દુરંદેશીનું પરિણામ છે કે આજે તેમનો પરિવાર એન્જિનિયર, વકીલ અને ડૉક્ટર્સ જેવા પ્રતિષ્ઠિત વ્યવસાયોમાં જોડાયેલો છે. પોતાની પૌત્રી, જે પોતે એક ડૉક્ટર છે, તેની સાથેની ચર્ચા બાદ તેમણે દેહદાનનો સંકલ્પ કર્યો હતો, જેથી મેડિકલના વિદ્યાર્થીઓ માનવ શરીરની રચના વિશે પ્રાયોગિક જ્ઞાન મેળવી શકે.
અંતિમ વિદાય અને જ્ઞાનનો વારસો
૨૭ જાન્યુઆરી ૨૦૨૬ના રોજ તેમનું નિધન થયું, પરંતુ તેમના પરિવારે શોક વચ્ચે પણ પિતાની અંતિમ ઈચ્છાને માન આપી તેમનો દેહ મેડિકલ કોલેજને સુપરત કર્યો. સમાજમાં દેહદાન પ્રત્યે રહેલી માન્યતાઓને દૂર કરી તેમણે એક નવી વૈજ્ઞાનિક અને સેવાકીય દ્રષ્ટિ આપી છે. તેમનું જીવન ‘સેવા પરમો ધર્મ’ ના મંત્રને ખરા અર્થમાં ચરિતાર્થ કરે છે.
