અમિતાભની અસલી ‘ખુમારી’: ધીરુભાઈ અંબાણીની મદદ ઠુકરાવી, જાતે પરસેવો પાડીને ચૂકવ્યું કરોડોનું દેવું
ભારતીય સિનેમાના ઈતિહાસમાં અમિતાભ બચ્ચનનું નામ એક એવા શિખર પર છે જ્યાં પહોંચવું દરેકનું સપનું હોય છે. પરંતુ આ સફળતા પાછળ સંઘર્ષની એક એવી દાસ્તાન છુપાયેલી છે, જે કોઈ ફિલ્મી પટકથા કરતાં પણ વધુ રોમાંચક અને ભાવુક છે. આજે દુનિયા તેમને ‘શહેનશાહ’ માને છે, પરંતુ એક સમય એવો પણ હતો જ્યારે તેમની પાસે નહોતી ફિલ્મો, નહોતા પૈસા કે નહોતી કોઈ આશા.
તાજેતરમાં જાણીતા સ્ક્રીનરાઈટર અને ડાયરેક્ટર રૂમી જાફરીએ અમિતાભ બચ્ચનના એ મુશ્કેલ સમય વિશે કેટલાક એવા ખુલાસા કર્યા છે, જે તેમની ખુમારી અને લડાયક મિજાજનું ઉત્તમ ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે.
ABCLનું સપનું અને પતનની શરૂઆત
90ના દાયકાના મધ્યમાં અમિતાભ બચ્ચને એક મોટું સપનું જોયું હતું — ભારતની પ્રથમ કોર્પોરેટ એન્ટરટેઈનમેન્ટ કંપની બનાવવી. તેમણે ‘અમિતાભ બચ્ચન કોર્પોરેશન લિમિટેડ’ (ABCL)ની શરૂઆત કરી. રૂમી જાફરી જણાવે છે કે અમિત જીએ તેમની આખી જિંદગીની તમામ કમાણી આ કંપનીમાં લગાવી દીધી હતી.
શરૂઆતમાં બધું જ ભવ્ય હતું. તેમણે સચિન પિલગાંવકર અને જોય ઓગસ્ટિન જેવા નિર્દેશકોને સાઈન કર્યા અને રૂમી જાફરી લેખક તરીકે જોડાયા. પરંતુ ભાગ્યને કંઈક બીજું જ મંજૂર હતું. કંપનીના પ્રોજેક્ટ્સ ફ્લોપ થવા લાગ્યા, મિસ વર્લ્ડ જેવા મોટા આયોજનોમાં ભારે નુકસાન થયું અને જોતજોતામાં અમિતાભ બચ્ચન 90 કરોડ રૂપિયાના દેવા હેઠળ દબાઈ ગયા.
જ્યારે બંગલો હરાજી થવાની નોબત આવી
એ સમય એટલો ભયાનક હતો કે અમિતાભ બચ્ચનના લેણદારો તેમના ઘર ‘પ્રતીક્ષા’ના દરવાજે ઉભા રહીને બૂમો પાડતા હતા. બેંકોનું દબાણ હતું, કામ મળી રહ્યું નહોતું અને સમાજમાં તેમની પ્રતિષ્ઠા દાવ પર લાગી હતી. અમિતાભ પોતે સ્વીકારી ચૂક્યા છે કે તે સમયે તેમની રાતોની ઊંઘ ઉડી ગઈ હતી.
“જ્યારે તમારી પાસે કોઈ રસ્તો ન બચે, ત્યારે માત્ર એક જ રસ્તો વધે છે — વળતી લડત આપવી.”
રૂમી જાફરીના મતે, અમિત જી એક સાચા ફાઈટર છે. તેમણે હાર ન માની અને કોઈની સામે હાથ ફેલાવવાને બદલે પોતાની મહેનત પર ભરોસો રાખ્યો.
ધીરુભાઈ અંબાણીની ઉદારતા અને અમિતાભની ખુમારી
ધીરુભાઈ અંબાણીની ઉદારતા અને અમિતાભની ખુમારીઅમિતાભ બચ્ચનના આ ખરાબ સમયના સમાચાર જ્યારે દેશના દિગ્ગજ ઉદ્યોગપતિ ધીરુભાઈ અંબાણીને મળ્યા, ત્યારે તેમણે મહાનતાનું ઉદાહરણ પૂરું પાડ્યું હતું. રિલાયન્સની 40મી વર્ષગાંઠના અવસરે ખુદ અમિતાભે આ ઘટનાનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો.
ધીરુભાઈને જ્યારે ખબર પડી કે અમિતાભ આર્થિક સંકટમાં છે, ત્યારે તેમણે કોઈને પણ પૂછ્યા વગર પોતાના નાના પુત્ર અનિલ અંબાણીને કહ્યું, “આનો ખરાબ સમય ચાલી રહ્યો છે, તેને થોડા પૈસા આપી દો.” અનિલ અંબાણીએ પિતાનો સંદેશ અમિતાભ સુધી પહોંચાડ્યો. ધીરુભાઈ જેટલી રકમ આપવા માંગતા હતા, તેનાથી અમિતાભનું તમામ દેવું એક ઝટકામાં ઉતરી ગયું હોત અને તેમની બધી મુશ્કેલીઓનો અંત આવી ગયો હોત.
અમિતાભ કહે છે, “હું તેમની ઉદારતા જોઈને ભાવુક થઈ ગયો, પરંતુ મારી ખુમારીએ મને મદદ લેતા અટકાવ્યો. મેં સન્માનપૂર્વક એ મદદનો ઈનકાર કર્યો કારણ કે હું મારું દેવું પોતે ચૂકવવા માંગતો હતો.”
બાદમાં જ્યારે અમિતાભે પોતાના દમ પર તમામ પૈસા ચૂકવી દીધા, ત્યારે ધીરુભાઈએ ગર્વથી કહ્યું હતું — “આ છોકરો પડી ગયો હતો, પરંતુ પોતાના બળ પર ફરી ઊભો થયો અને હું તેની ઈજ્જત કરું છું.”
વાપસીનો રસ્તો: યશ ચોપરા અને KBC
જ્યારે અમિતાભ પાસે કોઈ વિકલ્પ ન રહ્યો, ત્યારે તેઓ પગપાળા ચાલીને મશહૂર નિર્દેશક યશ ચોપરા પાસે ગયા અને કહ્યું, “મારી પાસે કામ નથી, મને કામ આપો.” યશ ચોપરાએ તેમને ફિલ્મ ‘મોહબ્બતેં’માં કાસ્ટ કર્યા. આ ફિલ્મ તેમની શાનદાર વાપસીનું માધ્યમ બની.
તે જ સમયે તેમને ટેલિવિઝન શો ‘કોન બનેગા કરોડપતિ’ (KBC)ની ઓફર મળી. તે સમયે મોટા સિતારાઓનું ટીવી પર આવવું નાનું કામ ગણાતું હતું, પરંતુ અમિતાભે જોખમ લીધું. KBCએ માત્ર ભારતીય ટેલિવિઝનનો ઈતિહાસ જ ન બદલ્યો, પણ અમિતાભ બચ્ચનને એ આર્થિક કદવમાંથી સંપૂર્ણપણે બહાર કાઢી લીધા.
રૂમી જાફરીના શબ્દોમાં અમિતાભનું વ્યક્તિત્વ
રૂમી જાફરી જણાવે છે કે અમિત જી જેવું શિસ્ત અને ખુમારી બીજા કોઈમાં જોવા મળી નથી. તેમણે પાઈ-પાઈ ભેગી કરીને પોતાનું 90 કરોડનું દેવું ચૂકવ્યું. તેઓ કહે છે, “અમિત જીએ ક્યારેય કોઈની આર્થિક મદદ લીધી નથી. તેમની મહેનત જ તેમની અસલી તાકાત હતી.”
નિષ્કર્ષ: યુવાનો માટે એક શીખ
અમિતાભ બચ્ચનની આ વાર્તા માત્ર પૈસાની લેવડ-દેવડની નથી, પરંતુ આ આત્મસન્માન (Self-Respect)ની વાર્તા છે. 90 કરોડનું દેવું આજના સમયમાં પણ મોટી રકમ છે, અને તે સમયે તો આ પહાડ જેવડું હતું. અમિતાભે શીખવ્યું કે ખરાબ સમય કોઈની પણ જિંદગીમાં આવી શકે છે, પરંતુ જો તમારામાં મહેનત કરવાનો જુસ્સો અને પોતાની ભૂલો સુધારવાની હિંમત હોય, તો તમે શૂન્યમાંથી ફરી શિખર સુધી પહોંચી શકો છો.
આજે અમિતાભ બચ્ચન માત્ર એક મહાન અભિનેતા જ નથી, પણ એક એવા વ્યક્તિ છે જેમણે દુનિયાને બતાવ્યું કે “અસલી શહેનશાહ” એ જ છે જે પોતાની હારને જીતમાં બદલતા જાણતો હોય.
