વિકાસની ગુલબાંગો વચ્ચે ધરમપુરના વનવાડી પાર્કનો આ ‘નરક માર્ગ’: માસૂમ ભૂલકાંઓના ભવિષ્ય સાથે ક્યાં સુધી આ ચેડાં?
કહેવાય છે કે દેશનું ભવિષ્ય આંગણવાડી અને શાળાઓના વર્ગખંડોમાં ઘડાય છે. પરંતુ વલસાડ જિલ્લાના ધરમપુર તાલુકામાં આવેલા વનવાડી પાર્ક વિસ્તારના દ્રશ્યો કંઈક અલગ જ વાર્તા બયાન કરે છે. અહીં આંગણવાડીએ જતા માસૂમ ભૂલકાંઓ માટે ભણતરનો રસ્તો જ જાણે કોઈ કઠિન પરીક્ષા સમાન બની ગયો છે. સોશિયલ મીડિયા પર વાયરલ થઈ રહેલા આ વિસ્તારના દ્રશ્યો જોઈને કોઈપણ સંવેદનશીલ વ્યક્તિનું હૃદય દ્રવી ઊઠે. જે માર્ગ પરથી બાળકોએ હસતા-રમતા પસાર થવાનું હોય, તે માર્ગ અત્યારે કોઈ નદી કે તળાવમાં ફેરવાઈ ગયો છે. ચોમાસાની તો હજી શરૂઆત થઈ છે, ત્યાં જ આ વિસ્તાર નરકાગાર બની ચૂક્યો છે.
માત્ર ૧૦૦ મીટરનો રસ્તો, પણ હાલાકી આખા ચોમાસાની!
આ કોઈ કિલોમીટરો લાંબો નેશનલ હાઈવે નથી, માત્ર ૧૦૦ મીટરનો એક નાનકડો ટૂંકો માર્ગ છે. પરંતુ આ ૧૦૦ મીટરનું અંતર કાપવામાં વાલીઓ અને નિર્દોષ બાળકોના જીવ તાળવે ચોંટી જાય છે. હાલમાં આ આખેઆખો રસ્તો પાણીમાં ગરકાવ છે. રસ્તા પર અડધે સુધી પાણી ભરાયેલા છે અને જ્યાં પાણી નથી ત્યાં ચીકણા કાદવ-કીચડનું સામ્રાજ્ય ફેલાયેલું છે.
રોજ સવારે જ્યારે આ નાનકડા ટબુકડાઓ માથે દફતર મૂકીને, નવા કપડાં પહેરીને ઉજ્જવળ ભવિષ્યના સપના સાથે આંગણવાડી જવા નીકળે છે, ત્યારે આ કાદવ-કીચડ તેમના ઉત્સાહ પર પાણી ફેરવી દે છે. અનેકવાર બાળકો લપસી પડે છે, જેના કારણે તેમના કપડાં, પુસ્તકો અને દફતર ગંદા થઈ જાય છે. ઘણીવાર તો બાળકોને ઘરે પાછા આવી જવું પડે છે. શું આપણા દેશના ભવિષ્યને શિક્ષણ મેળવવા માટે આટલો સંઘર્ષ કરવો પડે તે વ્યાજબી છે?
વાલીઓનો જીવ સતત અધ્ધર: બીમારી અને અકસ્માતનો ડર
આ માત્ર કાદવ-કીચડની જ વાત નથી, પરંતુ બાળકોના સ્વાસ્થ્ય અને સુરક્ષા સાથે જોડાયેલો મોટો પ્રશ્ન છે. સ્થાનિક વાલીઓ અત્યારે ભારે ચિંતામાં જીવી રહ્યા છે.
બીમારીનો ભય: લાંબા સમય સુધી ભરાઈ રહેતા ગંદા પાણીના કારણે મચ્છરોનો ઉપદ્રવ વધ્યો છે. ડેન્ગ્યુ, મલેરિયા અને ચિકનગુનિયા જેવા જીવલેણ રોગોનો ખતરો આ માસૂમ બાળકો પર સતત તોળાઈ રહ્યો છે.
અકસ્માતની આશંકા: પાણીની નીચે ક્યાં મોટો ખાડો છે તે દેખાતું નથી. કોઈ નાનું બાળક કે ગર્ભવતી મહિલા આ રસ્તા પરથી પસાર થતી વખતે ખાડામાં ખાબકે કે લપસી પડે તો મોટી દુર્ઘટના સર્જાઈ શકે છે.
તંત્રના પેટનું પાણી કેમ નથી હલતું?
સ્થાનિક રહીશોના જણાવ્યા મુજબ, આ કોઈ નવી સમસ્યા નથી. દર વર્ષે ચોમાસામાં વનવાડી પાર્કના રહીશો આ જ નરક જેવી સ્થિતિ ભોગવે છે. આ પાકો રસ્તો બનાવવા માટે સ્થાનિકો દ્વારા વહીવટી તંત્ર, ગ્રામ પંચાયત અને જવાબદાર અધિકારીઓને વર્ષોથી અસંખ્ય લેખિત અને મૌખિક રજૂઆતો કરવામાં આવી છે. છતાં પણ તંત્રના પેટનું પાણી હલતું નથી. દર વખતે માત્ર આશ્વાસનો આપીને ફાઈલો બંધ કરી દેવામાં આવે છે.
એક તરફ સરકાર ‘ડિજિટલ ઈન્ડિયા’, ‘સ્માર્ટ સિટી’ અને ‘બેટી બચાવો, બેટી પઢાવો’ જેવા મોટા-મોટા સૂત્રો સાથે કરોડો રૂપિયાના વિકાસના દાવા કરે છે, તો બીજી તરફ ધરમપુરના આ જંગલ-વિસ્તાર કે અંતરિયાળ ગણાતા વનવાડી પાર્કમાં માત્ર ૧૦૦ મીટરનો પાકો રસ્તો બનાવવા માટે પણ વર્ષો વીતી જાય છે! આ કેવો વિકાસ છે જ્યાં બાળકોને આંગણવાડી જવા માટે ઘૂંટણસમા પાણીમાંથી પસાર થવું પડે?
સરકારી બાબુઓ ક્યારે જાગશે?
હવે સ્થાનિક જનતા અને વાલીઓ તંત્રને સીધા સવાલો પૂછી રહ્યા છે:
૧. શું વહીવટી તંત્ર માટે માત્ર ૧૦૦ મીટરનો બ્લોક કે સીસી રોડ બનાવવો એટલો અશક્ય અને મુશ્કેલ છે?
૨. શું સરકારી બાબુઓ અને કોન્ટ્રાક્ટરો માટે ટેન્ડરની ટકાવારી અને કાગળની ફાઈલો આ નિર્દોષ બાળકોના જીવ અને શિક્ષણ કરતાં વધુ કિંમતી થઈ ગઈ છે?
૩. જો કોઈ બાળકની સાથે મોટો અકસ્માત થશે, તો તેની જવાબદારી કોણ લેશે? એસી ચેમ્બરમાં બેસતા અધિકારીઓ કે પછી નેતાઓ?
