વલસાડ જિલ્લાના કપરાડામાં થયેલો ભયાનક માર્ગ અકસ્માત માત્ર એક દુર્ઘટના નથી, પરંતુ ગુજરાતના શાસકોની પ્રાથમિકતાઓ પર લાગેલું એક મોટું પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન છે. આ અકસ્માતમાં કેટલાય લોકોએ જીવ ગુમાવ્યા અને અનેક પરિવારો વેરવિખેર થઈ ગયા, છતાં રાજ્યના મુખ્યમંત્રી ભૂપેન્દ્ર પટેલની આ બાબતે મૌન ધારણ કરવાની નીતિએ સૌને ચોંકાવી દીધા છે. અત્યારે સમગ્ર ગુજરાતમાં ચૂંટણીનો માહોલ છે અને ભાજપના તમામ દિગ્ગજ નેતાઓ પ્રચારમાં વ્યસ્ત છે, પરંતુ શું પ્રચાર એટલો મહત્વનો થઈ ગયો છે કે પોતાના જ રાજ્યના નાગરિકોના કરુણ મોત પર બે શબ્દો બોલવાની પણ ફુરસદ નથી? લોકશાહીમાં જનતા જ જનાર્દન છે, પણ જ્યારે તે જ જનાર્દન લોહીલુહાણ હાલતમાં રસ્તા પર તરફડતી હોય ત્યારે સત્તાના સિંહાસન પર બેઠેલા નેતાઓનું ધ્યાન માત્ર વોટબેંક અને સભાઓમાં જ હોય તે અત્યંત નિંદનીય અને શરમજનક બાબત છે.
સૌથી વધુ આશ્ચર્યની વાત તો એ છે કે, દેશના વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ આ ઘટનાની ગંભીરતા સમજીને ગઈકાલે રાત્રે જ ટ્વીટ કરીને દુઃખ વ્યક્ત કર્યું હતું અને ઇજાગ્રસ્તોની ઝડપથી સાજા થવાની પ્રાર્થના કરી હતી. વડાપ્રધાન દિલ્હીમાં રહીને પણ ગુજરાતના ખૂણે ખૂણે થતી હિલચાલ પર નજર રાખી શકે છે અને સંવેદના બતાવી શકે છે, તો પછી ગુજરાતના જ ‘મૃદુ અને મક્કમ’ મુખ્યમંત્રીને કેમ સાપ સૂંઘી ગયો છે? શું મુખ્યમંત્રી કાર્યાલય (CMO) એટલું વ્યસ્ત છે કે એક શોક સંદેશ પણ ડ્રાફ્ટ કરી શકતું નથી? આ ઘટના સ્પષ્ટપણે દર્શાવે છે કે હાલના નેતૃત્વ માટે જનતાના સુખ-દુઃખ કરતા ચૂંટણીના આંકડા અને રેલીઓની ભીડ વધુ મહત્વની બની ગઈ છે. કપરાડાના આદિવાસી પટ્ટામાં જ્યારે માતમનો માહોલ છે, ત્યારે મુખ્યમંત્રીના સોશિયલ મીડિયા હેન્ડલ્સ પર માત્ર પ્રચારની તસવીરો અને રાજકીય વિજયોની વાતો ચમકી રહી છે, જે સામાન્ય નાગરિકોના ઘા પર મીઠું ભભરાવવા સમાન છે.
“વહીવટી તંત્ર કે રાજકીય ગલિયારાઓમાં કદાચ એવી દલીલ કરવામાં આવે કે અત્યારે ચૂંટણીની આચારસંહિતા (Model Code of Conduct) અમલમાં છે, પરંતુ સવાલ એ થાય છે કે શું માનવીય સંવેદના વ્યક્ત કરવામાં પણ આચારસંહિતા આડે આવે છે? ચૂંટણી પંચના નિયમો લોકહિતની જાહેરાતો કે નવી યોજનાઓ પર રોક લગાવે છે, કોઈના મૃત્યુ પર શોક વ્યક્ત કરવા કે પીડિત પરિવારોને દિલાસો આપવા પર નહીં. જ્યારે વડાપ્રધાન પોતે આ મામલે ટ્વીટ કરીને સંવેદના પ્રગટ કરી શકતા હોય, ત્યારે રાજ્યના મુખ્યમંત્રી માટે આચારસંહિતાનું બહાનું કે મૌન એ માત્ર વહીવટી શૂન્યાવકાશ નહીં, પણ નૈતિક જવાબદારીમાંથી છટકબારી સમાન છે. શું હવે આપણે એવા યુગમાં પ્રવેશી ગયા છીએ જ્યાં રાજકીય શિષ્ટાચાર જાળવવા માટે માનવતાના ધોરણોને બાજુ પર મૂકી દેવામાં આવશે?“
આ એક ગંભીર સવાલ ઉભો કરે છે કે શું આપણે માત્ર મશીન જેવી વ્યવસ્થામાં જીવી રહ્યા છીએ જ્યાં માનવીય સંવેદનાઓનું કોઈ મૂલ્ય નથી? જ્યારે મત માંગવાનો સમય આવે છે ત્યારે આ જ નેતાઓ હાથ જોડીને જનતાના દ્વારે પહોંચી જાય છે, પણ જ્યારે જનતાને તેમના સહકાર અને સાંત્વનાની જરૂર હોય ત્યારે તેઓ પ્રચારના રથ પર સવાર થઈને પસાર થઈ જાય છે. મુખ્યમંત્રીની આ ઉદાસીનતા માત્ર એક ટ્વીટના અભાવ પૂરતી મર્યાદિત નથી, પરંતુ તે વહીવટીતંત્રની માનસિકતા દર્શાવે છે. જો રાજ્યના વડા જ સંવેદનહીન બને તો તંત્ર પાસેથી ન્યાય અને સુરક્ષાની અપેક્ષા રાખવી નિરર્થક છે. જનતા બધું જ જોઈ રહી છે અને આ મૌનનો જવાબ આવનારી ચૂંટણીમાં ચોક્કસ આપશે. સત્તા તો આવતી-જતી રહેશે, પણ માનવતા ગુમાવ્યા પછી જે રાજકારણ રમાય છે તે ક્યારેય ભૂલી શકાતું નથી. કપરાડાના મૃતકોના આત્મા આજે કદાચ એ જ પૂછી રહ્યા હશે કે, ‘સાહેબ, શું અમારા જીવ કરતા તમારી સભાની ખુરશીઓ વધુ કિંમતી હતી?’
