વલસાડમાં મુસ્લિમ સમાજ દ્વારા બ્લડ ડોનેશન કેમ્પનું આયોજન
“જ્યારે સોય હાથમાં ખૂંપે છે, ત્યારે એ નથી જોતી કે લોહી કઈ જ્ઞાતિનું છે કે કયા ધર્મનું. એ તો બસ એ જુએ છે કે આ લાલ રંગ આવતીકાલે કોઈકનો જીવ બચાવશે.” આ શબ્દો છે વલસાડના મોટા તાઇવાડમાં આવેલા મુસ્લિમ કલ્ચર હોલની બહાર ઊભેલા એક સ્વયંસેવકના.
આજે વિશ્વ રક્તદાન દિવસ છે. બહાર કદાચ ગરમીનો પારો ઊંચો હશે, પણ આ હોલની અંદર માનવતા અને ભાઈચારાનો પારો એથીય વધુ ઊંચો હતો. સામાન્ય રીતે રવિવારની સવાર લોકો આરામમાં વિતાવતા હોય છે, પણ આજે વલસાડની સવાર કંઈક અલગ જ આશા સાથે ઊગી હતી. મુસ્લિમ સમાજ દ્વારા આયોજિત એક ભવ્ય રક્તદાન શિબિરે આખા શહેરને એક તાંતણે બાંધી દીધું હતું.
ભેટ વગરની નિસ્વાર્થ સેવા
આજના જમાનામાં જ્યારે નાની-નાની બાબતોમાં ‘વળતર’ શોધવામાં આવે છે, ત્યારે આ કેમ્પની સૌથી મોટી અને સુંદર વિશેષતા એ હતી કે અહીં રક્તદાતાઓને કોઈ ભેટ-સોગાદો કે આકર્ષક ગિફ્ટ હેમ્પર્સ આપવામાં આવતા નહોતા.
ત્યાં હાજર એક વડીલ સંચાલકે હસતાં હસતાં પૂછાયેલા સવાલનો બહુ સચોટ જવાબ આપ્યો:
“જ્યાં ‘સેવા’ શબ્દ આવી જાય, ત્યાં વળતર કે ભેટની અપેક્ષા જ ન હોવી જોઈએ. નિસ્વાર્થ ભાવે આપેલું દાન જ સાચું દાન છે. અમે ઇચ્છીએ છીએ કે લોકો અહીં કોઈ લાલચથી નહીં, પણ કોઈકની જિંદગી બચાવવાના શુદ્ધ ઈરાદાથી આવે.”
અને એ વાત સાચી પણ સાબિત થઈ. સાંજ સુધીમાં આશરે 500 યુનિટ લોહી એકત્રિત કરવાનો જે મોટો ટાર્ગેટ હતો, તે લોકોના અદભુત ઉત્સાહને જોઈને સાવ નાનો લાગતો હતો. યુવાનો અને યુવતીઓની લાંબી લાઈનો એ વાતની સાક્ષી પૂરતી હતી કે નવી પેઢી વહેંચવામાં માને છે, વહેંચાવામાં નહીં.
જ્યારે ધર્મની દીવાલો ઓગળી ગઈ
આ કેમ્પનું સાચું સૌંદર્ય કોઈ આંકડામાં નહીં, પણ ત્યાંના વાતાવરણમાં હતું. આયોજન ભલે મુસ્લિમ સમાજ દ્વારા થયું હતું, પણ હોલની અંદરનો નજારો કંઈક જુદો જ સંદેશ આપી રહ્યો હતો. ટોપી પહેરેલા યુવાનોની બાજુમાં જ તિલક લગાવેલા હિન્દુ ભાઈઓ પણ તેટલા જ ઉત્સાહથી બેડ પર સૂતા-સૂતા રક્તદાન કરી રહ્યા હતા.
ત્યાં હાજર ઇલિયાસભાઈના ચહેરા પર એક અનોખો સંતોષ હતો. તેમણે આજુબાજુ જોતા ગર્વથી કહ્યું:
“તમે આ દ્રશ્ય જુઓ. અહીં હિન્દુ અને મુસ્લિમ બંને સમાજના લોકો ખભેખભા મિલાવીને ઊભા છે. લોકો ભલે ગમે તે વાતો કરે, પણ આપણું વલસાડ હંમેશાં એક હતું અને એક જ રહેશે. આ કેમ્પ સાચા અર્થમાં એકતા અને ભાઈચારાનું જીવંત પ્રતીક છે. લોહીનો કોઈ ધર્મ નથી હોતો, એ તો બસ માણસાઈની ભાષા સમજે છે.”
સ્ત્રીશક્તિ અને પ્રેરણા
ભીડમાં એક ખૂણેથી હસતા મુખે ઊભા થયેલા આર્મીન સૈયદ તરફ સૌનું ધ્યાન ગયું. આર્મીન માટે આ કોઈ નવો અનુભવ નહોતો, પણ ઉત્સાહ પહેલા જેવો જ હતો.
પોતાનો અનુભવ શેર કરતા આર્મીને જણાવ્યું:
“આજે મેં ત્રીજી વાર રક્તદાન કર્યું છે. શરૂઆતમાં થોડો ડર લાગતો હતો, પણ જ્યારે તમે વિચારો છો કે તમારા લોહીનું એક નાનું અમથું ટીપું કોઈના ઘરનો દીવો બુઝાતો બચાવી શકે છે, ત્યારે બધો ડર ગાયબ થઈ જાય છે. હું દરેક સ્ત્રીને, દરેક બહેનને અપીલ કરવા માંગુ છું કે રક્તદાન એ મહાદાન છે. આપણે સ્ત્રીઓ જો ઘર ચલાવી શકીએ, સૃષ્ટિને જન્મ આપી શકીએ, તો આગળ આવીને કોઈકનો જીવ બચાવવા રક્તદાન કેમ ન કરી શકીએ?”
